Το πιο μουντό σύννεφο

(Αφιερωμένο στις κοπέλες των φυλακών Ελαιώνα)

Καθώς το αγοράκι στέγνωνε με το σεσουάρ την ταλαιπωρημένη και βρεγμένη δεκαοχτούρα, της ζήτησε να του πει πώς βρέθηκε στον φωταγωγό της πολυκατοικίας του.

Πέντε λεπτά νωρίτερα

Ήταν κάποτε μια όμορφη πόλη με φιλήσυχους μα και ευκολόπιστους κατοίκους. Είχαν την αφέλεια να νομίζουν πως ζούσαν και δούλευαν ελεύθεροι ενώ στην πραγματικότητα τους καταδυνάστευαν ο βασιλιάς και οι γραμματιζούμενοι αυλικοί του, οι όποιοι καρπωνόντουσαν και το μεγαλύτερο μερίδιο από τους κόπους των πολιτών. Στην υπηρεσία της πόλης και του συμφέροντος είχε θέσει τον εαυτό της και μια πολύ έξυπνη κοπέλα που την έλεγαν Οικονομία, εν συντομία Μία. Με τα νούμερα κανένας δεν της πήγαινε κόντρα. «Εγώ θα σας κάνω κουμάντο με τα δημόσια χρήματά μας, αν μου έχετε εμπιστοσύνη» είπε και όλοι συμφώνησαν, αφού ξέρανε πως ήταν δίκαιη κοπέλα και μαθηματική ιδιοφυία. Μα δυστυχώς ούτε αυτή αφέθηκε ελεύθερη να πράξει το καθήκον της για το κοινό όφελος του συνόλου των πολιτών, με την διαφορά πως εκείνη ήξερε ότι ήταν σκλαβωμένη αφού την είχε φυλακίσει η κυβερνητική κλίκα σε ένα σκοτεινό δωμάτιο στα ανάκτορα του βασιλιά. 

Η επιστολή της Αλήθειας

Σήμερα γιορτάζει το Ψέμα και έτσι αποφάσισε η Αλήθεια να του στείλει μέσω επιστολής τις ευχές της! 

Φίλτατο και αγαπητό Ψέμα, 

Ίσως σε παραξενέψει η επιστολή μου αυτή, λόγω της αντίθετης φιλοσοφίας ζωής που έχουμε, αλλά θα προσπαθήσω να λύσω εν συντομία το μυστήριο. Θα ήθελα να σου ευχηθώ από τα βάθη της ψυχής μου "χρόνια πολλά". Να είσαι γερό και δυνατό σαν τα ψηλά βουνά για να γιορτάζεις κάθε πρώτη του Απρίλη και να με ξεκουράζεις έστω και για αυτές τις 24 ώρες. 

Κουράστηκα φιλαράκι Ψέμα, κουράστηκα να μην μπορώ να βρω ένα απόκρυφο μέρος να κρυφτώ σε αυτήν την χώρα. Με αναζητούν παντού σαν μανιακοί οι κάτοικοι της, χωρίς εμένα δεν μπορούν να ζήσουν. Τρέχω σαν τρελή να μεταλαμπαδεύσω την λάμψη μου από άκρη σε άκρη, ούτε πυγολαμπίδα να ήμουν η δόλια. «Πρέπει να λάμψει η αλήθεια για να μπει το μαχαίρι στο κόκαλο» είναι το σλόγκαν τους. Με καλούνε συνέχεια στα δελτία ειδήσεων, στις πολιτικές ομιλίες, με πάθος και ζήλο με κυνηγούν σαν θήραμα οι φοιτητές και οι καθηγητές στα πανεπιστημιακά αμφιθέατρα, ενώ οι ερωτοχτυπημένοι μαγαρίζουν το όνομα μου στα ραβασάκια τους καθώς ορκίζονται «Σ’ αγαπώ μα την Αλήθεια»! Αμ, τους ψαράδες και τους κυνηγούς που να τους προλάβω; Καλά παιδιά δεν λέω αλλά να με ξυπνάνε χαράματα επειδή γουστάρουν την παρέα μου; Και άσε πόσοι με υπερασπίζονται κάθε μέρα, κάθε ώρα, μιλιούνια! 

Βαρέθηκα Ψέμα, μα πιο πολύ βαρέθηκα να με γιορτάζουν όλον τον χρόνο. Τόση γιορτή, τόση ευτυχία με πνίγει! Χεσμένη από χαρά είμαι πάντα! Σαν συγκαμένη προχωρώ η καψερή! Έχω δοκιμάσει τα πάντα, μωρομάντιλα, πούδρα, τζίφος! Μόνο η πρωταπριλιά με αναπαύει όταν γιορτάζουν εσένα. Για αυτό να είσαι καλά! Να χαίρεσαι το όνομα σου!

Με τιμή, 

Η φίλη σου Αλήθεια

Αμόλα καλούμπα!

Στην αρχή όλοι χαίρονταν με το λαμπρό ουρανό,

Μετά ήρθαν κάποιοι παλαβοί,

Και ούρλιαζαν πως τα αστέρια έπεσαν, 

Ο ήλιος έσβησε,

Παρόλο που το φως ακόμα έλαμπε, 

Και όσο κι αν ακούγεται περίεργο,

Την λογική και την αλήθεια λίγοι τις υπερασπίστηκαν,

Οι περισσότεροι δεν πείστηκαν, 

Όμως προσποιήθηκαν, 

Εξάλλου με το σκοτάδι βολεύτηκαν, 

Που απλώθηκε στην πολιτεία, 

Αρπάξανε την ευκαιρία,

Να κρύψουν της ψυχής τους το τίποτα, 

Στην ψεύτικη μαυρίλα, 

Στα μπαούλα, στα υπόγεια,

Να κλειδώσουν της ζωής τους το μηδέν,

Μα τα παιδιά δεν τα κουμαντάρουν, 

Καθαρή έρχεται Δευτέρα, 

Θα αμολήσουν καλούμπα,

Θα πετάξουν χαρταετό,

Θα μπουν όμως οι δειλοί στον πειρασμό,

Να στρέψουν το βλέμμα στον ουρανό, 

Στον φωτεινό ουρανό;

Λουλούδι από τον κήπο σου

Δεν το χώραγε το μικρό του κεφαλάκι αυτό που συνέβαινε στην ίδια του τη γειτονιά, ακριβώς απέναντι από το σπίτι του. Του την είχε διηγηθεί ο πατέρας του την ιστορία.

Ε, βασιλιά ώρα καλή, τραγούδι

Από το τελευταίο μου παραμύθι ¨Ε, βασιλιά ώρα καλή¨ ξεπετάχτηκε απροσδόκητα ένα τραγούδι. Το μελοποίησε ο αδερφός μου ο Γιάννης και το τραγουδάει μαζί με την γυναίκα του τη Βιβή (οικογενειακή υπόθεση). Η ηχογράφηση έγινε με ερασιτεχνικά μέσα αλλά με επαγγελματικό μεράκι. 

Ε, εσύ με το σακί, 

Έκανα σκέψη λογική, 

Όχι, δεν έχω πιεί ρακί, 

Ούτε το έχεις φανταστεί, 

Σε τι παγίδα έχουμε πιαστεί, 

Σε ένα παιχνίδι του μυαλού, 

Σε ένα κυνήγι θησαυρού, 

Άνθρακας είναι και ο χρυσός, 

Εγώ κουτός και εσύ χαζός, 

Ιδρώνουμε πάνω στη Γή, 

Και προσδοκούμε μιαν αυγή, 

Που δεν σκοπεύει να φανεί, 

Αν εμείς, αν εμείς… 

Βλέπεις εκείνη την ανηφοριά, 

Πάει καρφί στον βασιλιά, 

Πάμε μαζί, 

Με μια φωνή, 

Με μιαν αδάμαστη ψυχή, 

Να πούμε αλλάζουμε ζωή, 

Ε, Βασιλιά ώρα καλή, 

Κράτα εσύ κάθε φλουρί, 

Κρατάμε εμείς όλη τη γη, 

Ελιά, κρασί και λογική, 

Θα φτιάξουμε απ’ την αρχή, 

Μια πολιτεία μαγική, 

Δεν θα χει ανάγκη το χρυσό, 

Αλλά το λόγο τον καλό.

Ε, Βασιλιά ώρα καλή

Θα στο έλεγα εγώ αυτό το παραμύθι αλλά άσε καλύτερα να το διηγηθούν αυτοί που το έζησαν, ή μάλλον αυτοί που το ζούνε, πρώτα ο βασιλιάς και μετά ο δούλος.

Το αγοράκι με το τσακμάκι.

             

Ελληνόπουλο έτυχε να είναι το αγόρι του παραμυθιού, ήταν δεν ήταν 12 χρονών, με χνούδι από μουστάκι στο πρόσωπο του. Δεν ήταν ούτε φτωχό, ούτε πλούσιο, άνηκε, χωρίς να το γνωρίζει, στην μεσοαστική τάξη. Εκείνη την κρύα μα ηλιόλουστη μέρα, παραμονή Πρωτοχρονιάς του 2013, βάδιζε στον κεντρικό πεζόδρομο της πόλης. Παρατηρούσε τους ενήλικες να τρέχουν αλαφιασμένοι να μπαινοβγαίνουν στις τράπεζες, να ψάχνουν με αγωνία στα πορτοφόλια τους χρήματα για να πληρώσουν τα τελευταία χαράτσια του χρόνου που φεύγει. Δεν έμενε ούτε δεκάρα τσακιστή για τον λαχειοπώλη της πλατείας που προσπαθούσε μάταια να ξεφορτωθεί τα μαγικά χαρτάκια. Το αγόρι ήθελε να αγοράσει έναν λαχνό αλλά το χαρτζιλίκι του είχε υποστεί σημαντική μείωση τα τελευταία 3 χρόνια της κρίσης. Δύο ευρώ είχε όλα και όλα στην τσέπη του μπουφάν του.

Νέα μάσκα πραγμάτων

Υπήρχε μια πόλη τόσο όμορφη μα και τόσο βασανισμένη. Ο ήλιος ήταν πάντα φίλος της και την ζέσταινε τις περισσότερες μέρες του χρόνου. Τα σύννεφα περνούσαν περιστασιακά πάνω από τον ουρανό της αλλά χωρίς ποτέ να καταφέρνουν να γκριζάρουν το μοναδικό φωτεινό της χρώμα. Και από την καρποφόρα γη της τρεφόντουσαν άνθρωποι και ζωντανά. Ευλογημένο τόπο τον χαρακτήριζαν πολλοί για αυτό μάλλον η Λογική και η Ελευθερία διάλεξαν να γεννηθούν εκεί. Δυστυχώς όμως οι Έννοιες αυτές κρύφτηκαν στο πέρασμα του χρόνου. Κρύφτηκαν μέσα στα μυαλά των πολιτών της για να σωθούν από τους αλλεπάλληλους πολέμους, τις πολιορκίες και τα τυραννικά καθεστώτα που καταταλαιπωρούσαν την πόλη κατά καιρούς.